Autor:

Rozpoczynamy adwent – kolejny adwent w naszym życiu. Cztery tygodnie radosnego oczekiwania na Święta Narodzenia Pańskiego, na spotkanie
z Jezusem narodzonym w Betlejem. Jednocześnie uświadamiamy sobie, że adwent jest obrazem naszego życia – całe nasze doczesne pielgrzymowanie to adwent – czas, który mamy dobrze wykorzystać, aby w końcu spotkać się z Bogiem w wieczności, w Niebie. Dowiedz się więcej

Krzyż, narzędzie Męki Pana Jezusa, stał się dla katolików symbolem wyznawanej wiary. Poza Wielkim Postem w sposób szczególny Mękę i Śmierć Pana Jezusa na Krzyżu czcimy w święto Podwyższenia Krzyża Świętego, obchodzone co roku 14 września. Genezą tego święta jest nadzwyczajne wydarzenie, które miało miejsce za czasów panowania cesarza Konstantyna Wielkiego. Matka tego wybitnego władcy Rzymu, św. Helena, natchniona snem, zapragnęła znaleźć na wzgórzu Golgoty w Jerozolimie belki Krzyża Pana Jezusa. Zarządzone poszukiwania zakończyły się sukcesem. Dowiedz się więcej

Abp Marek Jędraszewski powiedział, że ideologia LGBT jest określonym, antychrześcijańskim systemem myślenia i antywartości, który odrzuca przesłanie o Bogu, który stworzył człowieka jako kobietę i mężczyznę i powołał do życia i płodności małżeńskiej. Hierarcha podkreślił, że Jezus kocha każdego człowieka, ale nie godzi się na zło i obrazę Boga. Dowiedz się więcej

Orędzie gietrzwałdzkie sprowadza się do wskazań bardzo uniwersalnych. Na początku objawień i na ich końcu Maryja powiedziała: „Odmawiajcie różaniec! Łaski wyproszone przez tę modlitwę będą dla was zbawienne i doprowadzą was do szczęścia wiecznego w niebie” – mówi redaktor Grzegorz Kasjaniuk, autor książki pt. „Gietrzwałd. 160 objawień Matki Bożej dla Polski i Polaków – na trudne czasy”.

Z badań sondażowych wynika, że tylko kilkanaście procent Polaków wie cokolwiek o objawieniach Matki Bożej w Gietrzwałdzie z 1877 roku. Dlaczego tylko tyle? Dowiedz się więcej

Przeżywamy właśnie kolejne, 34 już Światowe Dni Młodzieży. Tym razem miejscem spotkania Młodego Kościoła jest odległa Panama. Żywo mamy jeszcze w pamięci ostatnie ŚDM w nieodległym Krakowie. I dlatego warto z tej okazji – niezależnie od wieku
i życiowego doświadczenia – po raz kolejny postawić sobie pytanie: jak dobrze żyć? Jak wartościowo spożytkować dany mi od Boga czas?

„Wszystko, co nie jest Bogiem, nie jest mnie godne” – te słowa warto sobie często powtarzać.
Z tego wynika, że umysł człowieka nie powinien się zajmować tym, co przemija, ani serce przywiązywać się do żadnej bez wyjątku rzeczy stworzonej – to powinno być stałym punktem odniesienia dla rozumu i serca. Wszystkie rzeczy są przemijające, znikają jak cień; tylko to, co wieczne jest godne człowieka. Bóg chce, by człowiek używał rzeczy, ale nie chce, by człowiek przesadnie je cenił, by szukał w nich szczęścia. Cóż więc wypada myśleć o wszystkich rzeczach, którymi świat się chlubi i do których tak namiętnie się przywiązuje? Co sądzić o wysokim urodzeniu, o stanowisku, jakie ktoś zajmuje w świecie, o sławie, jakiej zażywa itd? Czy to wszystko jest warte zachodu?

Odpowiedź wydaje się prosta. Wszystko, co przemijające, nie jest koniecznie potrzebne. A honor, sława, szacunek ludzki – czy zasługują, by się za nimi uganiać? Czy warto się obawiać wszystkiego, co nam odbiera cześć u ludzi, a starać się o to, co nam ją może zjednać? Trzeba żyć tak, by nie dać żadnego powodu do obmowy – to słuszna postawa – ale tylko ze względu na Boga, nie na ludzi. Jeżeli sumienie nic nam nie wyrzuca, czemuż mamy się dręczyć z powodu sądów ludzkich? A co ceni Bóg? To właśnie, czym świat często gardzi i na odwrót: wszystko, co w oczach ludzi jest wielkie, wzniosłe, godne czci, jest często obrzydliwością w oczach Boga; są to Jego własne słowa zawarte w Ewangelii.

Przyczyną tej różnicy jest to, że Bóg o wszystkim sądzi ze względu na Siebie Samego, na Swoją chwałę i Swoje odwieczne zamiary względem nas; ludzie zaś odnoszą wszystko do siebie i do życia doczesnego. Jakich zasad warto się więc trzymać w osądach? Co się podoba Bogu? Podoba Mu się właśnie to, czym świat często się brzydzi. Bóg miłuje pokorę, chętnie przyjęte cierpienia, cichość serca – ogólnie wszystko, co nas odrywa od dóbr doczesnych, a podnosi nasze myśli do dóbr wiecznych. Świat, przeciwnie, miłuje wszystko, co go wiąże do ziemi, wszystko, co zaciera w myśli pragnienie Nieba.

Czego zatem potrzeba, żeby zostać świętym? Potrzeba właściwie jednej tylko rzeczy – dopasowywania naszego życia i naszych codziennych spraw do zasady: „Wszystko, co nie jest Bogiem, co nie jest wieczne, nie jest mnie godne.” Stworzony jestem tylko dla Boga. Powinienem to tylko kochać i szanować, o to się tylko starać, co mnie do Boga zbliża i co w przyszłości zapewni mi posiadanie Go na wieki. Powinienem natomiast unikać wszystkiego, co mnie od Niego oddala, co może mnie pozbawić posiadania Go w wieczności. Tylko tyle i aż tyle…

Ks. R. Zyman