WYDARZENIA

11 lipca minęła 72. rocznica tzw. „krwawej niedzieli” we wschodnich województwach II RP, podczas której nastąpiła kulminacja ludobójstwa, dokonanego na Polakach przez ukraińskich bandytów z UPA. Najbardziej krwią Polaków spłynęło przedwojenne województwo wołyńskie, ale również tarnopolskie, stanisławowskie i lwowskie. Historycy szacują, że łącznie w latach 1943-45 z rąk ukraińskich zginęło od 100 do nawet 200 tys. Polaków zamieszkujących Kresy. Dokładnej liczby ofiar zapewne nie poznamy nigdy. Z racji tej smutnej rocznicy w całym kraju odbyło się szereg nabożeństw, wykładów, odczytów i apeli poległych.

Także nasza parafia włączyła się do ogólnopolskich obchodów rocznicy rzezi wołyńskiej. W sobotę o godz. 7.30 celebrowana była specjalna msza święta w intencji ofiar, a w niedzielę 12 lipca na wszystkich mszach świętych również modliliśmy się za dusze naszych rodaków, tak okrutnie pomordowanych. Naszym obowiązkiem jest pamiętać – nie po to, aby rozbudzać nienawiść, ale po to, aby budować relacje sąsiedzkie na prawdzie – nie o zemstę bowiem, ale o pamięć wołają ofiary… Tego między innymi uczył nas Św. Jan Paweł II. Rocznicowym modlitwom w naszym kościele przewodniczył ks. Rafał Zyman

7 czerwca – w pierwszą niedzielę miesiąca – na mszy świętej o godz. 12.00 uczniowie klas trzecich naszego gimnazjum przystąpili do sakramentu bierzmowania. Liturgii przewodniczył biskup senior diecezji kieleckiej Kazimierz Ryczan. Tłumy wypełniły naszą odświętnie udekorowaną świątynię. Pośród nich oczywiście rodzice i świadkowie młodzieży bierzmowanej a także przedstawiciele grona pedagogicznego Gimnazjum w Racławicach. Łącznie sakrament bierzmowania otrzymało 24 młodych ludzi, którzy już niebawem zakończą etap edukacji gimnazjalnej i po wakacjach rozpoczną dalszą naukę w wybranych szkołach średnich. Życzymy, aby Duch Święty, którego pełnię darów właśnie otrzymali, prowadził ich i pomagał dokonywać właściwych życiowych wyborów.

misje na świecie

Niedawno zakończony Biały Tydzień zaowocował również misyjną inicjatywą naszych dzieci. Zgodnie z głównym celem naszego parafialnego Koła Misyjnego, jakim jest modlitwa w intencji misji, a także animacja misyjna oraz kwestia pomocy materialnej misjonarzom, dzieci komunijne prekazały dobrowolne ofiary na rzecz krzewienia wiary chrześcijańskiej – łącznie 464 złote. Środki te zostały wpłacone na konto misyjne diecezji kieleckiej, które zasila w środki finansowe misjonarzy pracujących w różnych rejonach świata. Wszystkim, którzy włączyli sie w tę zbiórkę, składamy srdeczne podziękowania w imieniu naszych misjonarzy.

15 maja w Racławicach odbył się kolejny Zlot Kawalerów Orderu Virtuti Militari. Jest to cykliczna uroczystość, która już na stałe wpisała się do kalendarza naszej lokalnej społeczności. Zlot rozpoczął się o godz. 12.00 uroczystą mszą świętą w naszym kościele parafialnym (przystrojonym na tę okazję w akcenty narodowe), na którą przybyli zaproszeni goście oraz poczty sztandarowe, uczniowie klas mundurowych a także wojskowa asysta honorowa 5 Batalionu Dowodzenia z Krakowa.

Mszę świętą w intencji Ojczyzny koncelebrowali: ks. płk Stanisław Gulak – dziekan Wojsk Specjalnych (Ordynariat Polowy WP), ks. Krzysztof Gałecki – proboszcz parafii Racławice i ks. Rafał Zyman – kapelan gminny straży pożarnych. Następnie uczestnicy liturgii przy dźwiękach wojskowej orkiestry przemaszerowali pod pomnik Bartosza Głowackiego. Tam miały miejsce okolicznościowe przemówienia, apel poległych, złożenie wiązanek kwiatów przez przedstawicieli różnych delegacji, wręczenie pamiątkowych medali oraz nagród dla uczniów klas mundurowych, biorących udział w ogólnowojskowych zawodach sprawnościowych (łącznie wystartowało 8 drużyn). Organizatorem uroczystości ze strony wojska był płk Janusz Kurzyna, szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w Krakowie.

Order Virtuti Militari (łac. cnocie wojennej, dzielności żołnierskiej) to najwyższe polskie odznaczenie wojskowe, nadawane za wybitne zasługi bojowe. Jest najstarszym orderem wojskowym na świecie, spośród nadawanych do chwili obecnej. Ustanowiony został przez ostatniego króla Polski Stanisława Augusta Poniatowskiego dnia 22 czerwca 1792 roku w celu uczczenia zwycięstwa w bitwie pod Zieleńcami po rozpoczęciu wojny polsko-rosyjskiej w obronie Konstytucji 3 Maja. Dewiza orderu brzmi: Honor i Ojczyzna. Order ten nadawany jest wyłącznie podczas wojny lub w okresie do pięciu lat po jej zakończeniu na wniosek kompetentnych władz wojskowych.

9 maja na mszy świętej o godz. 14 w naszym kościele parafialnym 27 dzieci przystąpiło do pierwszej komunii świętej. Na eucharystii licznie zgromadzili się rodzice oraz krewni i znajomi dzieci pierwszokomunijnych. Dzień 9 maja rozpoczął w naszej parafii tzw. Biały Tydzień, w czasie którego dzieci każdego dnia w komunijnych strojach przybywały na popołudniową mszę świętą.

Rodzice dzieci pierwszokomunijnych jako dar ołtarza przekazali na rzecz naszej świątyni szklane wazony, które będą pomocne w układaniu kwiatowych kompozycji. Na zakończenie Białego Tygodnia dzieci komunijne wraz z opiekunami wyruszyły 14 maja na autokarową pielgrzymkę do maryjnego sanktuarium na Jasnej Górze, gdzie na mszy świętej – celebrowanej przez ks. Rafała Zymana – zawierzyły siebie i swoich bliskich opiece Matki Bożej.

W pielgrzymce tej łącznie wzięło udział 60 osób. W drodze powrotnej pątnicy zatrzymali się w ruinach zamku w Olsztynie, należącym niegdyś do tzw. „szlaku Orlich Gniazd”, gdzie podziwiali kunszt dawnej warowni. Jako dar od uczestników pielgrzymki zakupiono w Częstochowie pięknie haftowany ornat z wizerunkiem św. Jana Pawła II o wartości 800 złotych.
top

CSS Valid | LINELAB | XHTML Valid

3 maja, to uświęcona tradycją rocznica uchwalenia pierwszej polskiej konstytucji z 1791r. Dzień ten od wielu już lat jest świętem państwowym (przywróconym po transformacji ustrojowej w 1989 roku). 2 maja natomiast jest „młodziutkim” jeszcze świętem flagi narodowej oraz Polonii za granicą. W te dwa majowe dni ulice naszych miast i wiosek przystrojone są barwami narodowymi. Cieszy fakt, że na coraz większej liczbie prywatnych domów powiewają biało-czerwone flagi. W ten prosty sposób możemy wyrażać nasz patriotyzm i przywiązanie do tradycji ojczystej.

–

Również i nasz kościół parafialny był w te dni udekorowany narodowymi barwami. Nie mogło być inaczej! W tym miejscu przypomina się wiersz:

Jedna była – gdzie? Pod Tobrukiem.
Druga była – gdzie? Pod Narvikiem.
Trzecia była pod Monte Cassino.

A każda jak zorza szalona,
biało-czerwona, biało-czerwona,
czerwona jak puchar wina,
biała jak śnieżna lawina,
biało-czerwona.

Zebrały się nocą flagi.
Flaga fladze dodaje odwagi:
– No, no, nie bądź taka zmartwiona.
Nie pomogą i moce piekła:
jam ciebie, tyś mnie urzekła,
nie zmogą cię bombą ni złotem
i na zawsze zachowasz swą cnotę.
I nigdy nie będziesz biała,
i nigdy nie będziesz czerwona,
zostaniesz biało-czerwona
jak wielka zorza szalona,
czerwona jak puchar wina,
biała jak śnieżna lawina,
najukochańsza, najmilsza,
biało-czerwona. (…)

„Pieśń o fladze”, Konstanty Ildefons Gałczyński, 1944r.

23 marca po wielomiesięcznej konserwacji powrócił do naszego kościoła zabytkowy późnogotycki krucyfiks z początku XVI wieku z figurą Jezusa konającego. Krzyż ów stanowi zwieńczenie tzw. „tęczy” nad prezbiterium. W pracowni konserwatorskiej odnowiono warstwy farby, położono nową warstwę złoceń oraz zaimpregnowano drewno przeciw szkodnikom. Całkowity koszt wykonanych prac wyniósł 30 000 złotych, z czego do tej pory zapłaciliśmy 15 000 złotych. Dlatego też liczymy na hojność sponsorów i prywatnych darczyńców.

Podsumowanie minionego roku nie byłoby kompletne, gdybyśmy nie docenili wysiłków naszej parafialnej Liturgicznej Służby Ołtarza. Suma rocznych punktów za służbę przy ołtarzu wynosi u nas średnio 120. Ale od tej normy mamy kilka chlubnych wyjątków – są nimi Ci ministranci, którzy uzyskali 150 i więcej punktów za rok 2014. I tak w ścisłej czołówce znaleźli się:

1) Łukasz Gądek (177 pkt)
2) Adam Szumera (167 pkt)
3) Tomasz Tondos (158 pkt)

Tej wyróżniającej się grupie ministrantów w dniu 15 lutego zostały wręczone upominki – nagrody rzeczowe. Są one skromną formą podziękowania za pełnioną służbę oraz zachętą dla pozostałych ministrantów do zdwojenia wysiłków. Nagrody ufundował ks. Rafał, opiekun parafialnej LSO. Wyróżnionym raz jeszcze gratulujemy a wszystkim ministrantom życzymy jeszcze większej gorliwości i … udanych ferii zimowych, które właśnie się rozpoczynają.

Koniec roku kalendarzowego i początek nowego sprzyja dokonywaniu podsumowań, remanentów, bilansów. Nie inaczej jest w życiu parafialnym. Dlatego poniżej przedstawiamy dane opisujące życie naszej kościelnej wspólnoty. I tak:

– chrzty – 30 (w 2013r. – 21) ↑
– śluby – 16 (w 2013r. – 14) ↑
– pogrzeby – 49 (w 2013r. – 27) ↑
– namaszczenie chorych – 14 (w 2013r. – 11) ↑
– dzieci, które przystąpiły do I komunii św. – 0 (w 2013r. – 31) ↓
– młodzież, która przystąpiła do sakramentu bierzmowania – 26 (w 2013r. – 33) ↓
– złożone śluby zakonne [konfesja wieczysta] – 1 (w 2013r. – 0) ↑

Jak widać z powyższego zestawienia w naszej parafii dostrzec można ujemny wskaźnik przyrostu naturalnego (więcej pogrzebów niż chrztów). Dane te wpisują się w fatalną sytuację demograficzną, w jakiej od kilku lat znajduje się cała Polska. Cała nadzieja w naszych rodzinach

Kochani Diecezjanie!
W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Amen. Tym krótkim wyznaniem wiary rozpoczynam swój pierwszy List Pasterski do was Bracia i Siostry, którzy tworzycie wspólnotę Kościoła Kieleckiego. Czynię tak, ponieważ wszyscy jesteśmy ochrzczeni
w imię Trójcy Przenajświętszej. W sakramencie Chrztu św. Bóg, który jest miłością (por. 1 J 4,16) zrodził nas do życia w łasce. Od tej chwili każdy i każda z nas jest dzieckiem Bożym. Tym sposobem od wielu pokoleń tworzycie jedną wielką rodzinę diecezjalną – ojców i matek, dzieci i młodzieży oraz dojrzałych pokoleń.
Drodzy Wierni, a zwłaszcza chorzy, cierpiący, osamotnieni, pozbawieni pracy
i wszyscy będący poza Ojczyzną. Z pasterską miłością pozdrawiam Was w pierwszą niedzielę Adwentu, która jest jednocześnie pierwszą niedzielą mojej posługi biskupiej
w Kościele Kieleckim. Z taką samą miłością pasterską, w duchu szacunku, pozdrawiam te środowiska i osoby, które nie tworzą rodziny diecezjalnej, lecz znajdują się na drodze wytyczonej przez inne wspólnoty wiary lub na własnych drogach poszukiwania prawdy.

II
Ubogaceni refleksją duszpasterską minionego roku liturgicznego i mocniejsi
w wierze, że Jezus Chrystus jest Synem Bożym, wchodzimy odważnie, pełni nadziei,
w nowy Adwent, czas oczekiwania i przygotowania do świąt Bożego Narodzenia. Zarówno historyczny czas Adwentu oczekującej ludzkości na przyjście Pana, jak
i nasz obecny Adwent liturgiczny, to czas nadziei, wolności i poszukiwania prawdy
o sobie.
„Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię” (Mk 1,15). Te słowa Pan Jezusa są zarazem wyzwaniem nowego roku duszpasterskiego i przesłaniem Ewangelii, które wprowadzają nas w przestrzeń miłosierdzia Bożego. Jednocześnie uczą nas, że nawrócenie w życiu człowieka nie jest czymś wstydliwym, ani poniżającym. Jest po prostu zrobieniem miejsca Jezusowi Chrystusowi w swoim sercu, nawet zbrukanym grzechami. Nawrócenie to piękny dar, który przynosi nam Jezus Chrystus Odkupiciel człowieka. Nauczanie św. Jana Pawła II zawarte w encyklice „Redemptor hominis” przypomina nam, że „To zjednoczenie Chrystusa z człowiekiem samo w sobie jest tajemnicą, w której rodzi się „nowy człowiek” powołany do uczestnictwa w Bożym życiu (por. 2 P 1, 4), stworzony na nowo w Chrystusie ku pełni łaski i prawdy (por. Ef 2, 10; J 1, 14. 16). Zjednoczenie Chrystusa z człowiekiem jest mocą i źródłem mocy wedle tego, co tak zwięźle wypowiedział w Prologu swej Ewangelii św. Jan: Słowo „Wszystkim tym (…) którzy Je przyjęli, dało moc, aby się stali synami Bożymi” (J 1, 12). Jest to moc wewnętrznie przemieniająca człowieka, zasada nowego życia, które nie niszczeje i nie przemija, ale trwa ku żywotowi wiecznemu
(por. J 4, 14) (Redemptor hominis, 18).
Bracia i Siostry! Człowiek nawrócony, to człowiek żyjący w prawdzie o sobie samym, wolny od poniżających go przywiązań, które nie uszlachetniają jego ludzkiej natury. Gdzie zatem szukać prawdy? Nie gdzie indziej, jak tylko w Jezusie Chrystusie. Kiedy duch niepewności penetrował serca apostołów, wtedy Jezus powiedział im: „Znacie drogę, dokąd ja idę». Odezwał się do Niego Tomasz: «Panie, nie wiemy, dokąd idziesz. Jak więc możemy znać drogę?» Odpowiedział mu Jezus: «Ja jestem drogą i prawdą, i życiem. Nikt nie przychodzi do Ojca inaczej jak tylko przeze Mnie» (J 14,5-6). Droga Bożej prawdy i życia, to autentyczna droga do wolności, którą człowiek zbuduje, jeśli na co dzień żyje Jezusem, Jego Słowem, łaską sakramentów świętych, modlitwą i niezmiennym przykazaniem miłości Boga
i bliźniego. Wtedy i nam będą bliskie słowa, które Pan Jezus skierował do Żydów: „Jeżeli będziecie trwać w nauce mojej, będziecie prawdziwie moimi uczniami
i poznacie prawdę, a prawda was wyzwoli” (J 8,32).
Niech drogą do osobistej wolności i prawdy będzie przede wszystkim niedzielna Msza święta, ta najpiękniejsza modlitwa Kościoła, która jest „wielką tajemnicą naszej wiary”, a jednocześnie najbliższą naszemu sercu obecnością Boga
w Jezusie Chrystusie. Jeśli w Kościele Kieleckim niedzielna i świąteczna Eucharystia będzie punktem odniesienia do całego tygodnia, to zarazem będzie jego busolą
i zdrowym sercem życia religijnego, moralnego i obyczajowego szlachetnych synów i córek tej ziemi. Z przeżywanej, a nie obserwowanej Eucharystii, zrodzi się prawdziwy duch apostolskiego świadectwa wiary, jaki mieli uczniowie podążający do Emaus, którzy mimo późnej pory wrócili do Jerozolimy, aby opowiedzieć braciom, co ich spotkało w drodze, i jak poznali Jezusa przy łamaniu chleba
(por. Łk 24,35). Wtedy nasza wiara przez zaangażowanie w misje „ad gentes” stanie się darem dla tych, co jeszcze nie znają Jezusa, a pośród nas będzie darem dla bliźnich poprzez dzieło nowej ewangelizacji. Zaufajmy Jezusowi, jak uczy papież Franciszek, On jest źródłem nadziei i nie zabraknie nam Jego pomocy, aby wypełnić powierzoną nam przez Niego misję (por. Evangelii gaudium, 275).

III
Kochani Bracia i Siostry! Oto mój pasterski program, który będzie wielki
i niezmiernie bogaty dla każdego i każdej z was, jeśli pójdziemy przez życie z Jezusem Chrystusem. Niech tą drogą prowadzi Was Maryja i święci patronowie tej ziemi: św. Stanisław BM, bł. Wincenty Kadłubek i bł. Józef Pawłowski!
Życzę wam kochani Wierni, Waszym duszpasterzom i osobom życia konsekrowanego, aby w Kościele Kieleckim nikt nigdy nie czuł się obcy, ale zawsze miał świadomość, że jest współobywatelem tej wspólnoty, której kamieniem węgielnym jest Jezus Chrystus (por. Ef 2,19-22).
„W końcu bądźcie mocni w Panu – siłą Jego potęgi” jak pisał św. Paweł do Efezjan. W każdym położeniu bierzcie wiarę jako tarczę, dzięki której zdołacie zgasić wszystkie rozżarzone pociski Złego. Weźcie też hełm zbawienia i miecz Ducha, jakim jest słowo Boże – wśród modlitwy i błagania. Przy każdej sposobności módlcie się w Duchu! Nad tym właśnie czuwajcie i proście za wszystkich i za mnie, aby dane mi było słowo, gdy usta moje otworzę, dla jawnego i swobodnego głoszenia
w miłości tajemnicy Ewangelii, dla której sprawuję poselstwo, abym jawnie ją zawsze wypowiedział, tak jak winienem (por. Ef 6,10. 16-20). Amen.

Z darem pasterskiego błogosławieństwa i modlitwy Wasz Biskup

† Jan Piotrowski
BISKUP KIELECKI

Kielce, 29 listopada 2014 r.